Αυτή είναι η Κολομβία

/gJ2c44zDMpc

Κολομβία, η χώρα της ομορφιάς

/wOoy9raOyaw (Gobierno de Colombia)

Κολομβία, Αγαπημένη Γη

«Κολομβία, Αγαπημένη Γη», ένα τραγούδι που συνέθεσε ο Μαέστρος Λούτσο Μπερμούντεζ (Lucho Bermúdez) προς τιμήν του όμορφου έθνους μας και ερμήνευσε η Άουρα Ματίλντε Ντίαζ Μαρτίνεθ (Aura Matilde Díaz Martínez), σύζυγος του Μπερμούντεζ και άξια εκπρόσωπος της κολομβιανής λαογραφίας...

Εθνικά Σύμβολα

Τα Διατάγματα 861 του 1934, που εκδόθηκαν από τον Στρατηγό Πέδρο Νελ Οσπίνα και τον Δρ. Ενρίκε Ολάγια Ερέρα αντίστοιχα, περιέχουν διατάξεις σχετικά με την εθνική σημαία και το εθνόσημο.

Σημαία της Κολομβίας

Εθνόσημο της Κολομβίας

Εθνικός Ύμνος της Κολομβίας

Ο Εθνικός Ύμνος της Κολομβίας συντέθηκε το 1887 από τον Ραφαέλ Νούνιεζ (Rafael Núñez) με μουσική του Ιταλού Ορέστε Σιντίτσι (Oreste Sindici). Ο ύμνος δημιουργήθηκε για να τιμήσει την 11η Νοεμβρίου, την ημερομηνία της ανεξαρτησίας της Καρθαγένης. Ο νόμος 33 της 28ης Οκτωβρίου 1920, που εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο Μάρκο Φιντέλ Σουάρες (Marco Fidel Suárez), του έδωσε επίσημο καθεστώς. Ο Εθνικός Ύμνος της Κολομβίας αποτελείται από μια χορωδία και 11 στροφές.

Ο Εθνικός Ύμνος της Κολομβίας θεωρείται ο δεύτερος εθνικός ύμνος στον κόσμο, μετά τη «Μασσαλιώτιδα» (τον Γαλλικό Εθνικό Ύμνο), η οποία κατέχει την πρώτη θέση.

χορωδία

Ω, δόξα που δεν ξεθωριάζει ποτέ! Ω, αθάνατη χαρά! Στις χαρακιές του πόνου το καλό τώρα βλασταίνει.

I

Έπαψε η απαίσια νύχτα, η θαυμαστή ελευθερία σκορπίζει στην αυγή το ακατανίκητό της φως. Όλη η ανθρωπότητα, μουγκρίζει από πόνο δεμένη με τα δεσμά, κατανοώντας τις λέξεις Αυτού που πέθανε στο Σταυρό.

II

«Ανεξαρτησία!» κραυγάζει ο κόσμος της Αμερικής λουσμένος στο αίμα των ηρώων του της γης του Χριστόφορου Κολόμβου. Όμως, μια σπουδαία αρχή, «Ο Βασιλιάς δεν είναι κυρίαρχος», αντηχεί, και αυτοί που υποφέρουν ευλογούν τα πάθη τους.

III

Η κοίτη του Ορινόκου γεμίζει με τα ίχνη, από το αίμα και τα δάκρυα εκεί που ένας ποταμός φαίνεται να κυλά. Στην Μπάρμπουλα δεν ξέρουν ούτε οι ψυχές ούτε τα μάτια, αν θαυμασμό ή φρίκη αισθάνονται ή υποφέρουν.

IV

τις ακτές της Καραϊβικής, λιμοκτονούν οι άνθρωποι πολεμώντας, έχοντας προτίμηση στη φρίκη από την προδοτική ευζωία. Ω, ναι! για την Καρταχένα η αυταπάρνηση είναι μεγάλη, και τα λείψανα του θανάτου περιφρονούν την ανδρεία.

V

Από την Μπογιακά στα πεδία της μάχης, το πνεύμα της δόξας, για κάθε στάχυ που ένας ήρωας στεφανώθηκε χωρίς ήττα. Στρατιώτες δίχως πανοπλία κέρδισαν τη νίκη η γενναία τους αναπνοή ήταν η ασπίδα τους.

VI

Ο Μπολίβαρ διασχίζει τις Άνδεις όπου δύο ωκεανοί λούζονται, τα ξίφη σαν σπίθες γυαλίζουν στη Χουνίν. Ανήμεροι κένταυροι κατεβαίνουν προς τις πεδιάδες, και ένα προαίσθημα γίνεται αισθητό, ότι το τέλος θα είναι ηρωικό.

VII

Η νικητήρια στρατιά επιτίθεται με βιαιότητα στο Αγιακούτσο, που δε κάθε θρίαμβο βγάζει τον τρομακτικό του ήχο. Στην επεκτατική της ώθηση Η Ελευθερία φοριέται για πρώτη φορά, από τον αμερικανικό ουρανό γεννιέται ένα υπόστεγο.

VIII

Η Παρθένα τα μαλλιά της τραβά με αγωνία και από την αγάπη της γι' αυτούς που έχασε τα κρεμά σε ένα κυπαρίσσι. Λυπάται για την ελπίδα της που είναι σκεπασμένη από μία ψυχρή επιτύμβια στήλη, όμως η δοξασμένη υπερηφάνια καθαγιάζει το αγνό της δέρμα.

IX

Έτσι φτιάχτηκε η μητέρα πατρίδα, Οι Θερμοπύλες ξεπροβάλλουν ο αστερισμός του Κύκλωπα φώτισε τη νύχτα της. Το τρεμάμενο άνθος συναντώντας τον άνεμο του θανάτου, κάτω από τις δάφνες αναζήτησε τη σιγουριά.

X

Όμως δεν είναι όλη η δόξα να κερδίσεις στη μάχη, γιατί το χέρι που πολεμά παίρνει κουράγιο από την αλήθεια. Μόνη της η ανεξαρτησία Οι μεγάλες ζητωκραυγές δεν κοπάζουν Αν ο ήλιος φωτίζει τους πάντες, η δικαιοσύνη είναι ελευθερία.

XI

Από τους ανθρώπους τα δικαιώματα κηρύσσει ο Ναρίνιο, που η ψυχή του αγώνα δίδαξε προφητικά. Ο Ρικάουρτε στο Σαν Ματέο, από άτομο σε άτομο μεταφέροντας το, «Πρώτα το καθήκον και μετά η ζωή», το έγραψε με φλόγες.

Τηλεόραση στην Κολομβία

Η τηλεόραση εγκαινιάστηκε στην Κολομβία στις 13 Ιουνίου 1954, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του στρατηγού Γκουστάβο Ρόχας Πινίγια (Gustavo Rojas Pinilla).

Στις πρώτες μέρες της, η κολομβιανή τηλεόραση ήταν δημόσια και μόλις το 1969 έγιναν τα πρώτα βήματα προς την ιδιωτικοποίηση με το κανάλι "Teletigre". Η έγχρωμη τηλεόραση εμφανίστηκε το 1979. Τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε η περιφερειακή τηλεόραση, επίσης δημόσια, με κανάλια όπως τα Teleantioquia, Telepacífico και Telecaribe. Μέχρι τότε, η εθνική τηλεόραση είχε ήδη τρία δίκτυα: Cadena Uno (Canal Uno), Cadena Dos (Canal A) και Cadena Tres (Señal Colombia). Το 1998, τα RCN TV και Caracol TV άρχισαν να εκπέμπουν με ιδιωτικές άδειες. Άλλοι θα έφταναν, όπως το City TV...